Authors

Gašper Jemec, foto: Łukasz ZdunekMirko Tucakov, foto: Łukasz ZdunekMateusz Wojciechowski, foto: Łukasz Zdunek

Artist Artysta
Gašper Jemec is a visual artist, born on 25th of October 1975 in Kranj, Slovenia. He enrolled at the Academy of Fine Arts in Ljubljana, where he studied painting and new medias both as an undergraduate and as a graduate student. Jemec also did graduate work in painting at the Indiana University of Pennsylvania in USA. As a Herder scholarship winner of Alfred Toepfer Stiftung FVS from Hamburg, he further trained in sculpture at the University of Applied Arts in Vienna. His work has been widely exhibited in solo and group shows all over the world, in museums, galleries and other important exhibitions such as Venice Biennale, Essl Musum and Museumsquartier in Vienna, Salamatina Gallery in New York, Vinzavod Center for Contemporary Art in Moscow, European Parliament in Bruxelles, Art Center Berlin, Studio 1.1. Gallery in London, European Central Bank in Frankfurt. He has resided and worked in Indiana, Los Angeles, New York, Vienna, Hamburg, Venice, Sakaide, Valencia, Moscow and London.

Gašper Jemec is an artist whose work is both timeless and unique. The son of a painter and of an art historian, he became aware of his own creativity at a precocious age and has devoted his life to cultivating his restless and experimental nature. Jemec’s multi-media work is both sensual and cerebral, and he blends technology with tradition in order to manipulate texture, color and light in new and stimulating ways. Jemec often works in several disciplines at one time, freely moving from painting to sculpture, photography, and installation. In some works he demonstrates a virtuosity of color; in others it is the absence of color which makes an aesthetic or philosophical gesture. Jemec constantly alters his materials and techniques to imbue each phase of his career with freshness and mystique touch.

Artysta, Gašper Jemec, urodził się 25 października 1975 roku w Kranj w Słowenii. Rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Lublanie, gdzie studiował malarstwo i nowe media zarówno na studiach licencjackich, jak i magisterskich. Pracę magisterską obronił za to na Indiana University of Pennsylvania w USA. Jako zwycięzca stypendium Herder’a fundacji Alfred Toepfer FVS z Hamburga, kształcił się dodatkowo w zakresie rzeźby na Uniwersytecie Sztuk Użytkowych w Wiedniu. Jego prace były wystawiane na indywidualnych i zbiorowych wystawach na całym świecie, w muzeach, galeriach i innych ważnych przestrzeniach artystycznych takich jak Biennale w Wenecji, Essl Musum i Museumsquartier w Wiedniu, Salamatina Gallery w Nowym Jorku, Centrum Sztuki Współczesnej Vinzavod w Moskwie, Parlament Europejski w Brukseli, Art Center Berlin, Studio 1.1. Gallery w Londynie, Europejski Bank Centralny we Frankfurcie. Mieszkał i pracował w Indianie, Los Angeles, Nowym Jorku, Wiedniu, Hamburgu, Wenecji, Sakaide, Walencji, Moskwie i Londynie.

Gašper Jemec to artysta, którego twórczość jest zarówno ponadczasowa, jak i niepowtarzalna. Syn malarza i artysty zdał sobie sprawę z własnej kreatywności w bardzo wczesnym wieku, poświęcając życie rozwijaniu swojego niespokojnego i skłonnego do podejmowania eksperymentów charakteru. Prace multimedialne Gaspara są tworem zarówno jego umysłu, jak i wielkiej intuicji, za pomocą których łączy technologię z tradycją uzyskując nowe i stymulujące formy koloru i światła. Interdyscyplinarne prace Jemec’a swobodnie przechodzą przez malarstwo do rzeźby, fotografii i instalacji. W niektórych pracach epatuje wirtuozerią koloru; w innych, poprzez jego brak, podkreśla ich estetyczne lub filozoficzne walory. Jemec nieustannie eksperymentuje z wykorzystywanymi materiałami oraz technikami, aby nadać każdej fazie jego twórczości świeżość i odrobinę mistyki.

Architect Architekt
Mirko Tucakov is an architect, born 15th April 1987 in Sombor, Serbia (ex-Yugoslavia). Originating from a multi-ethnic family that stretches from Russia to the Balkans, he moved to Zimbabwe in 1992 with his family. His father’s love for nature and hunting kept him in Zimbabwe up until he graduated from high school. From a young age, Mirko took pleasure in being creative and exploring the dynamics of the world and its materials. His keen interest in the modelling and spacing of different mediums lead him to become involved in many art courses in and out of the academic circles. At the age of 15, he won several art competitions, involving sculpture and his love of music. His progressive love for sculpture got him intertwined with local Shona stone sculptor from Zimbabwe, where he spent 6 months learning the skills of the local stonemasons. The love of 3-dimensional expression led him to a fork in the road: whether to pursue the word of sculpture, or to take a plunge into the world of architecture. At that moment the young student did not really know the true difference between the two. To him, a building was just like a sculpture.

In 2005, Mirko Tucakov moved to Venice, Italy, where his training to become an architect would begin. His rebellious character had him spending most of his free time with his brother Velimir and other artists at the Accademia Di Belli Arti. It was there that he could continue his chain of thought without getting influenced too much by the strict laws of architecture. Over the years, his love for architecture grew, as he learnt how to mould his artistic passion into architectural forms. His progressive and liberal ideas had acquired him several nominations at the University of IUAV. While studying in Venice, Mirko explored other creative fields. In 2007, he worked as an ‘Architecture and Design’ editor for ChicToday, a London-based lifestyle magazine. In Paris in 2008, he collaborated with a Swiss jewellery designer, Anais Rheiner, which encouraged him to explore another scale of sculpture, a more meticulous one. His interest in energetic spaces had him working for several years with the Venetian Teatro L’Avogaria, where he learnt from his adoptive Venetian father, architect Stefano Poli, how to accomplish set design and paint the actors with a variety of lights. Mirko worked with Stefano on a few Venetian interiors, such as the ex-Givenchy home and Vhernier Jewellery Boutique. Mirko’s persistence of staying close to the artistic world had him collaborating with his artist brother, Velimir. They worked together on mounting several exhibitions in Europe for artists like Jagoda Buic, Kolja Milunovic and Alberto La Tassa. Early in 2013, Mirko started to take an interest in something that was always close to his heart; humanitarian issues in developing countries. He began to take architecture to another platform, cooperating with different NGOs to give social and fundamental solutions to issues on grass-root levels, through architecture and design.

Mirko Tucakov is currently a freelance architect travelling between Europe and Africa on a yearly basis, working on independent projects. He is based in Venice but insists on having a firm grip on his hometown, Harare, Zimbabwe. He believes that building a bridge between the North and South will enable a lucrative cultural exchange between the two worlds.

Architekt Mirko Tucakov, urodzony 15 kwietnia 1987 w Somborze, w Serbii pochodzi z wieloetnicznej rodziny, której korzenie rozciągają się od Rosji po Bałkany. W 1992 roku przeniósł się wraz z rodziną do Zimbabwe. Miłość ojca dla przyrody i łowiectwa zatrzymała go w Zimbabwe aż do ukończenia liceum. Od najmłodszych lat, Mirko fascynował się kreatywnym wykorzystaniem materiałów i dynamiczną interakcją z otaczającym go światem. Jego żywe zainteresowanie przestrzennym modelowaniem materii doprowadziło go do uczestnictwa w wielu kursach artystycznych, nie tylko w środowisku akademickim. Już w wieku 15 lat za sprawą dużej miłości do muzyki i talentu rzeźbiarskiego wyróżnił się w wielu konkursach. Jego postępujące uwielbienie do architektury splotło jego ścieżki z lokalnym rzeźbiarzami z plemienia Shona w Zimbabwe, gdzie spędził 6 miesięcy zdobywając umiejętności pracy w kamieniu. Miłość do 3-wymiarowej ekspresji doprowadziły go do poważnego dylematu: kontynuować przygodę z rzeźbą czy zanurzyć się w świat architektury. W tym momencie młody student nie dostrzegał prawdziwej różnicy między sztuką a architekturą. Dla niego, budynek był zupełnie jak rzeźba.

W 2005 roku Mirko przeniósł się do Wenecji we Włoszech, gdzie zaczął kształcić się na architekta. Jego buntowniczy charakter kazał mu jednak spędzać większość swojego wolnego czasu z bratem Velimirem pośród innych artystów z Akademii Sztuk Pięknych. To właśnie tam mógł pielęgnować swą artystyczną duszę nie martwiąc się o krępujący wpływ surowych zasad architektury. Z biegiem lat, jego miłość do architektury wzrosła, gdy dowiedział się, jak dopasowywać swoje artystyczne pasje do form architektonicznych. Jego postępowe i liberalne idee przysporzyły mu kilka nagród na uniwersytecie IUAV. Podczas studiów w Wenecji, Mirko zdołał zagłębić się również inne dziedziny twórcze. W 2007 roku pracował jako redaktor działu architektury i designu w londyńskim magazynie lifestylingowym „ChicToday”. W 2008 roku, podjął współpracę w Paryżu ze szwajcarską projektantką biżuterii, Anais Rheiner, która zachęciła go do zajęcia się rzeźbą w bardziej drobiazgowej skali. Jego zainteresowanie dynamicznymi przestrzeniami skłoniło go do kilkuletniej pracy w weneckim Teatrze L’Avogaria, gdzie uczył się od swego przybranego weneckiego ojca, architekta Stefano Poli, jak malować scenografię i aktorów zestawem różnych świateł. Mirko miał okazję pracować wraz ze Stefano przy odnowie kilku weneckich wnętrz, takich jak dom ex-Givenchy i Vhernier Jewellery Boutique. Pozostając blisko świata artystycznego dzięki współpracy z bratem, artystą Velimirem, miał okazje pracować przy montaż kilku wystaw w Europie dla takich artystów jak Jagoda Buic, Kolja Milunović i Alberto La Tassa. Na początku 2013 roku, Mirko zaczął interesować się czymś, co zawsze było bliskie jego sercu: kwestiami humanitarnymi w krajach rozwijających się. Obecnie współpracuje z różnymi organizacjami pozarządowymi by dzięki architekturze i designowi opracowywać rozwiązania społeczne o fundamentalnym znaczeniu.

Mirko Tucakov pracuje obecnie nad kilkoma niezależnymi projektami podróżując między Europą a Afryką. Spędzając czas głównie w Wenecji, nigdy nie zapomina o swoim rodzinnym mieście, Harare w Zimbabwe. Uważa, że budowa mostu między Północą i Południem prowadzić będzie do lukratywnej wymiany kulturalnej pomiędzy dwoma światami.

Curator Kurator
Curator, Mateusz Wojciechowski, who was born in Lodz, June 26, 1987, studied law in Siena and history of art and management of cultural goods at Ca’Foscari University in Venice. At the second year of studies, he joined the Venetian branch of Signum Foundation – the first Polish Modern Art Foundation having a permanent exhibition space outside the territory of the country. There, under the tutelage of his mentor, Gregory Musiał, he worked as an assistant to a curator during three years of artistic production of the Venetian branch of the foundation. In the recent years he worked as a journalist for Gazzetta Italia and the independent producer of artistic events in Venice, organizing exhibitions for artists such as Katarzyna Krakowiak (with her award-winning installation in the Polish Pavilion at the 13th Biennale of Architecture), Camila Canieque, and Alberto La Tassa; and group exhibitions such as “Lifting the curtain” prepared by the Polish Foundation of Modern Art for the Biennale of 2014. For almost a year an enthusiastic citizen of Warsaw. Kurator, Mateusz Wojciechowski, urodzony w Łodzi 26 czerwca 1987, studiował prawo w Sienie i historię sztuki oraz zarządzanie dobrami kultury na Uniwersytecie Ca’Foscari w Wenecji. Na drugim roku studiów podjął pracę w weneckiej filii Fundacji Signum – pierwszej polskiej fundacji sztuki nowoczesnej posiadającej stałą przestrzeń wystawienniczą poza terytorium kraju. Tam, pod okiem swego mentora, Grzegorza Musiała, pełnił rolę asystenta kuratora podczas trzyletniej produkcji artystycznej weneckiej filii fundacji. Przez ostatnie lata pracował jako dziennikarz Gazzetty Italia oraz niezależny producent wydarzeń artystycznych w Wenecji organizując wystawy dla artystów takich jak: Katarzyna Krakowiak (przy jej nagrodzonej wyróżnieniem instalacji w Polskim Pawilonie na 13-tym Biennale Architektury), Camila Canieque, czy Alberto La Tassa; oraz wystaw grupowych takich jak „Lifting the curtain” przygotowaną przez Polską Fundację Sztuki Nowoczesnej na Biennale w 2014 roku). Od prawie roku entuzjastyczny mieszkaniec Warszawy.

 

Comments are closed